Aktualności

Multimedia

• Audio

Antoni Wit

Dyrektor Naczelny i Artystyczny Filharmonii Narodowej od stycznia 2002. Wcześniej kierował zespołami: Filharmonii Pomorskiej (1974-77), Orkiestry i Chóru Polskiego Radia i TV w Krakowie (1977-83), Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach (1983-2000), Orquesta Filarmónica de Gran Canaria (1987-92). Wymienione zespoły zaliczają czas jego kierownictwa do okresów intensywnego rozwoju artystycznego i wielkiej świetności. Z krakowską orkiestrą i chórem dokonał wielu znaczących dla muzyki polskiej nagrań i koncertów, odbył liczne tournée we Włoszech, w Niemczech, Anglii, Francji, Hiszpanii.
W historii NOSPR (wcześniej WOSPR) zapisał się jako najdłużej prowadzący zespół dyrektor naczelny i artystyczny. Z zespołem tym rozpoczął regularne nagrania płyt, zagraniczne wyjazdy, koncerty TV, nagrania muzyki filmowej. W repertuarze koncertów i nagrań artysty poczesne miejsce znajduje muzyka polska, zarówno kompozytorów wcześniejszych, jak i żyjących. Artysta dokonał wielu światowych prawykonań m.in. Krzysztofa Pendereckiego (Lacrimosa, Agnus Dei), Wojciecha Kilara (dedykowaną mu September Symphony oraz Sinfonię de motu) oraz niezliczonych pierwszych wykonań w Polsce.

Krakowianin z urodzenia, tu zdobył wykształcenie muzyczne - studia dyrygentury u Henryka Czyża, kompozycji u Krzysztofa Pendereckiego w PWSM - i prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia muzyczne pogłębiał u Nadii Boulanger w Paryżu. W latach 1967-69 był asystentem Witolda Rowickiego w Filharmonii Narodowej w Warszawie.

II nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Herberta von Karajana w Berlinie w 1971 r. otworzyła artyście drogę do wielkiej międzynarodowej kariery. Odbył wiele podróży artystycznych dyrygując niemal we wszystkich ośrodkach muzycznych Europy, w USA, Kanadzie, Meksyku, Izraelu, Brazylii, Argentynie, Japonii, Hongkongu, Korei Południowej, Australii, Nowej Zelandii, Chinach i na Tajwanie. Dyrygował m.in. Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Tonhalle-Orchester Zürich, Royal Philharmonic, Philharmonia Orchestra, BBC Symphony Orchestra, Orchestre Symphonique de Montréal, Orchestra dell'Accademia di Santa Cecilia, Orchestre de la Suisse Romande, Philharmonia St. Petersburg, NHK Symphony Orchestra/Tokyo, New Zealand Symphony Orchestra.

Choć główną domeną działalności Antoniego Wita jest muzyka symfoniczna, artysta odnosił także sukcesy w dziedzinie opery: dla warszawskiego Teatru Wielkiego przygotował premiery Cyrulika sewilskiego, Traviaty i Balu maskowego, dla teatru operowego w Malmö - Aidę i Konsula, premierami Halki zaś dyrygował w Tokio i Trieście.

Nagrał ponad 150 płyt dla wytwórni EMI, CBS, Decca, NVC Arts, Pony Canyon, Camerata Tokyo, Polskie Nagrania, DUX, NAXOS. Należy do nielicznego grona artystów na świecie, których płyty sprzedano w łącznym nakładzie ponad 3 milionów egzemplarzy. Efektem współpracy Antoniego Wita z firmą Naxos jest ponad 30 płyt z muzyką polską sprzedanych w ponad 600.000 nakładzie. Nagrań tych dokonywał głównie z udziałem orkiestr Filharmonii Narodowej i NOSPR (WOSPR). Wielkim walorem kolekcji muzyki polskiej nagranej dla NAXOS przez artystę jest jej obszerność. Katalog firmy zawiera m.in. 10 płyt z kompletem dzieł orkiestrowych Lutosławskiego, 10 Pendereckiego (trzy następne w przygotowaniu). Na zamówienie firmy płytowej NAXOS dokonał z zespołami Filharmonii Narodowej serii nagrań wszystkich dzieł orkiestrowych i oratoryjnych Szymanowskiego. Projekt ten otrzymał wsparcie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Równolegle wraz z New Zealand Symphony Orchestra i Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej zrealizował komplet nagrań poematów symfonicznych Karłowicza.

Dowodem uznania dokonań artysty w dziedzinie fonografii są liczne nagrody i wyróżnienia.
Antoni Wit był sześciokrotnie nominowany do nagrody Grammy (w roku 2009 w dwóch kategoriach): za nagrania dzieł K. Pendereckiego (Pasja wg św. Łukasza - 2004 r., Polskie Requiem - 2005 r., Siedem bram Jerozolimy - 2007 r. Jutrznia - 2009) oraz za dzieła Karola Szymanowskiego: Stabat Mater - 2008 r. i I i IV Symfonia - 2009 r.
Ponadto w 1983 r. otrzymał Diapason d'Or i Grand Prix du Disque de la Nouvelle Académie za nagranie kompletu koncertów fortepianowych Prokofiewa (solista Kun Woo Paik), w 2002 r. - Cannes Classical Award (Midem Classique 2002) za Symfonię Turangalîla Messiaena, w 2004 r. - Classical Internet Award za Pasję wg św. Łukasza Pendereckiego, w 2005 r. Records Academy Award (Record Geijutsu) za Polskie Requiem Pendereckiego oraz cztery Fryderyki (nagrody Polskiej Akademii Fonograficznej).
Dwie pierwsze płyty z kompletu nagrań dzieł Szymanowskiego zdobyły tytuł Gramophone Editor's Choice (lipiec 2007 - Koncerty skrzypcowe z solistą Ilyą Kalerem oraz Nokturn i Tarantela, maj 2008 - II i III Symfonia), dwie następne zaś BBC Music Magazine Editor's Choice (październik 2008 - Stabat Mater, Veni Creator, Litania do Maryi Panny, Demeter i Penhesilea, kwiecień 2009 - Harnasie, Mandragora, Kniaź Patiomkin). Portal muzyczny ClassicsToday wyróżnił w ten sam sposób z kolei dwie ostatnie płyty tej serii (Harnasie - w kwietniu 2009, I i IV Symfonia - w maju 2009).

W czerwcu 2005 z zespołami Filharmonii Narodowej i gościnnymi chórami nagrał dla Naxos VIII Symfonię Mahlera - płyta ta zyskała najwyższe oceny światowej krytyki, lokujące nagranie dzieła wśród najlepszych w historii. W 2006 r. artysta nagrał wraz z orkiestrą Staatskapelle w Weimarze znakomicie przyjętą w świecie płytę z Symfonią alpejską R. Straussa. Krytyk BBC Magazine umieszcza dokonanie Antoniego Wita "w lidze Karajana", chwaląc dyrygenta za wielką wrażliwość i niuanse interpretacyjne. W opiniotwórczym brytyjskim przewodniku płytowym The Penguin Guide aż 16 jego nagrań uzyskało najwyższą ocenę.

We wrześniu 2006 r. z inicjatywy triumfatora Konkursu Chopinowskiego z 2005 r. - Rafała Blechacza oraz Antoniego Wita miało miejsce niecodzienne wydarzenie - pierwszy koncert orkiestry symfonicznej w rodzinnymi mieście pianisty - Nakle, na którym wykonał on oba koncerty fortepianowe Chopina z Orkiestrą Symfoniczną FN.

Za najlepsze wykonania utworów polskich na Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień" artysta dwukrotnie otrzymał nagrodę krytyków Orfeusz (1984, 1996). "Za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy na całym świecie" został uhonorowany przez Polskie Radio "Diamentową Batutą" (1998). W czerwcu 2006 roku prezydent Włoch odznaczył go Oficerskim Krzyżem Orderu Zasługi dla Republiki Włoskiej.

Antoni Wit prowadzi także działalność pedagogiczną - jest profesorem dyrygentury Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, a jego studenci zdobywają najwyższe laury na polskich i międzynarodowych konkursach muzycznych.